Hoewel Nara haar naam gaf aan een tijdperk van grote vooruitgang, wist de stad nooit de duurzame positie te verwerden waarnaar zij streefde. Keizer Kammu liet in 794 Heian-Kyo (Kyoto) bouwen, waarna Nara insliep, al bleef de stad een belangrijk centrum van het boeddhisme. Natuurrampen, branden en nieuwbouw deden het oude Nara in de loop der eeuwen grotendeels verdwijnen, maar enkele 7e- en 8e-eeuwse tempels bleven bewaard.
Het Nara-koen Park (500 ha), waarin zo'n 1500 tamme herten rondzwerven, beslaat her noordoostelijke deel van de stad. In dit grootste stadspark van Japan zijn enkele van Nara's mooiste schatten te vinden.'
Deze mooiste schatten zijn we vandaag gaan opzoeken. Eerst moesten we een uurtje ofzo met de trein, waarna we in het centrum van Nara uitkwamen. Naar het Nara-koen park was het eventjes lopen, maar volgens mij was het niet zo ver als in Nikko. We zijn eerst een bijzonder mooie Japanse tuin binnengegaan, waar ze op dat moment kikkervisjes hadden (de vrouw aan de balie vertelde het wel drie keer dus het moet hier wel bijzonder zijn). De tuin was heel erg mooi, maar niet zo mooi als sommigen die we al gezien hadden. Vanuit de tuin gingen we door naar de toeristeninformatie, want hier hebben ze een stoel die aarbevingen laat voelen, want in Nara blijken ze veel aardbevingen te hebben en daartegen hebben ze een systeem ontworpen onder huizen zodat je minder van de schokken voelt. Eerst kreeg je drie aardbevingen te voelen zonder de schokdempers, en daarna eentje met. Ik vond zonder de schokdempers wel heftig, het was een soort achtbaanrit waarbij je naar alle kanten geschud werd. Met de schokdempers voelde je vrij weinig en was bijna saai.
Vanuit het toeristencentrum gingen we naar de Todai-ji waar we onderweg veel hertjes tegenkwamen. Mam wilde ze voeren (je kon voer voor ze kopen bij stalletjes) wat voor de hertjes succesvoller was dan voor haar. Ze stonden met z'n twintigen om haar heen te dringen en hapten naar alles wat los of vast zat. Het leverde wel leuke foto's op.
'De Todai-ji, een tempel aan de noordwestrand van Nara-koen, 2 km ten noordwesten van station van Nara, is befaamd om de Daibutsu, een machtig grote bronzen Boeddha. Keizer Shomu (701-758) liet de tempel (voltooid in 752) bouwen om er een kolossaal bronzen beeld van de Vairocana Boeddha (de Boeddha waar alle andere Boeddha's aspecten zijn) in onder te brengen. Shomu, die de wereld vaarwel had gezegd en zich als monnik had teruggetrokken, trad uit zijn afzondering naar voren om de grootse wijdingsceremonie van het beeld in 749 te leiden. Evenals de Kofuku-ji werd de Todai-ji in de as gelegd tijdens de conflicten die in 1185 een einde maakten aan de Heian-periode. ... Branden en natuurrampen zijn er de oorzaken van dat de meeste gebouwen van het tempelcomplex reproducties zijn uit de 16e en 17e eeuw, waaronder de Hal van de Grote Boeddha (Daibutsuden), voor het laatst herbouwd in 1708. Hoewel deze hal kleiner is dan zijn voorganger - breedte 57 m, lengte 50 m, hoogte 48 m - is het toch een van de grootste houten bouwwerken van de wereld. Dat was ook nodig om de Daibutsu te kunnen bevatten, het grootste bronzen beeld van de wereld. De Daibutsu, die in zijn 1200-jarig bestaan door branden beschadigd werd en tijdens aardbevingen tweemaal zijn hoofd verloor, werd voor het laatst gerestaureerd in 1692. De zittende kolos, die 550 ton weegt en waarin meer dan 100 kilo goud verwerkt werd, torent 16 m boven zijn sokkel uit. Al schaadt de pure omvang misschien de artistieke kwaliteit die de Koreaanse maker voor ogen stond, toch boezemt het beeld een gevoel van ontzag in.' Het beeld was idd indrukwekkend, maar ik vond persoonlijk de Boeddha in Ulaan Batar indrukwekkender. Vanuit deze tempel liepen we door naar de volgende tempel, de Kasuga Taisha Shrine, met zo'n tweeduizend stenen lantaarns langs de oprit (800m) die door gelovigen geschonken zijn sinds de 11e eeuw. Mam is ook nog binnen geweest, maar ik had het wat te warm en te weinig interesse voor de tempel zelf om ervoor te betalen en ben met een aantal anderen even op de trap gaan zitten. Iedereen was wel een beetje tempelmoe nu, en we besloten om Nara te verlaten en naar de laatste tempel van die dag te gaan, al ging het hier dan niet om de tempel, maar om de duizenden torii. 'De Fushimi Inari Taisha ligt 1 km pal zuid van de Tofuku-ji. Er zijn, over het hele land verspreid, circa 40.000 shinto-heiligdommen gewijd aan de godheid Inari, maar deze schrijn, naar verluidt aan het begin van de 8e eeuw gesticht, is de belangrijkste van allemaal. De omvang van het tempelterrein op de berg Inari is aanzienlijk. Er staan ook enkele andere heiligdommen, gewijd aan andere godheden. Wandelend over de beboste heuvels, gaat u onder duizenden rode torii door die over het pad heem staan, alle aan het heiligdom geschonken door gelovigen; hetzelfde geldt voor de honderden stenen beeld van zittende vossen die het landschap bevolken. Men gelooft dat de vos de bode van Inari is, een godheid die zorgt voor welvaart en rijke oogsten.' ... 'Van de vos wordt ook gezegd dat hij mensen kan betoveren; daarom wagen bijgelovige mensen zich 's avonds in het donker niet in de buurt van de heiligdommen.'
Ik heb een tijdje geleden een animeserie gezien die deze shrine als uitgangspunt gebruikte, namelijk Inari, Konkon, Koi Iroha, (plot -Wikipedia-: Inari Fushimi is a clumsy girl who had a crush on classmate Koji Tanbabashi. One day, after rescuing a fox pup named Kon from falling into a river, Inari is greeted by the shrine god Uka-no-Mitami-no-Kami, who gives Inari a portion of her power, allowing her to transform her appearance to that of any other human.) en ik vond het dan ook super gaaf dat ik de plattegrond al een beetje kende doordat ik deze serie gezien had. De poortjes waren echt Fan-tas-tisch, zeker een hoogtepunt van de reis. Ook al konden we niet goed meer lopen vanwege vermoeidheid, mam en ik zijn er veruit het langst gebleven om zo mooi mogelijk de poortjes op de foto te krijgen en te genieten van de natuur eromheen. Met moeite namen we afscheid van deze fantastische tempel, en we gingen op weg naar Kyoto Station, dat gebouw zou een mooi architectuur bolwerk zijn met uitzicht over de hele stad, maar we konden het in de drukte niet vinden en besloten om maar weer terug naar het hotel te gaan om even uit te rusten.
Na een uurtje rust (schat ik) zijn we weer richting winkelcentrum gelopen om wat te gaan eten, uiteindelijk hebben we in hetzelfde restaurantje als waar ik gisteren met de anderen (Stef, Kef en Swieber) gegeten had biefstuk gehad, wat echt heel goed smaakte.
Toen vonden we het wel welletjes en gingen we doodmoe slapen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten