All of my uneasyness
A wonderful Sight
woensdag 6 augustus 2014
Dag 13 Kyoto - Marktjes en Fietsjes
Vandaag hadden we weer een vrij in te vullen dag. Een paar reisgenoten van ons hadden ons een marktje aangewezen (Nishiki Market), waar ze heel veel eten en kleine dingetjes verkopen. Daar hebben we een paar uurtjes doorgebracht en geproefd van allerlei dingetjes. Daarna zijn we even terug gegaan naar het hotel om nog wat blaren door te prikken en wat drinken uit de koelkast te pakken.
Mam wilde nog heel graag naar Kyoto Station, omdat dit station ontzettend bijzonder gebouwd is (qua architectuur) en een heel mooi uitzicht over Kyoto heeft. Volgens mij heet het The Cube, maar dat kan ook alleen de naam van het immens grote winkelcentrum dat zich in het station bevindt zijn. Na het station uitvoerig bezichtigd te hebben gingen we - langzaam- lopend richting een bicycle rent, want we wilden een fietstochtje maken. Op de kaart (op m'n mobiel met de app citymaps2go, fantastische app als je niet altijd weet waar je bent en je geen dataroaming wilt) had ik een route uitgestippeld langs de rivieren in Kyoto, en het was awesome! De zon gaf heel mooi strijklicht, waardoor het water heel mooi reflecteerde en prachtige plaatjes gaf. Uiteindelijk kwamen we bij Gion uit, waar je als je geluk hebt een geisha kunt spotten. Mam en ik zijn er een beetje doorheen gestruind en besloten toen toch maar om daar niet te gaan eten, vanwege de belachelijk hoge prijzen daar. Waar je normaal voor het avondeten ongeveer ¥1500 kwijt bent, was het in Gion allemaal vanaf ¥3500. We fietsen weer terug naar Kyoto Station waar we bij een Italiaan heerlijk gegeten hebben.
Terug in het hotel gingen we -moeizaam passend makend- de koffers inpakken voor de volgende dag.
Dag 12 Kyoto - Nara
'In 710 stichtte keizerin Gemmei ongeveer 2 km ten westen van het moderne Nara Heijo als haar vaste hoofdstad. Als model diende de Chinese stad Chang'an, tijdens de machtige T'ang-dynastie een spilpunt op d'r Zijderoute en de meest ontwikkelde metropool van de oude wereld. Dit Nara, zo diep beïnvloed door Chang'an, was Japans venster naar de wereld. Tot de tempelschatten hier behoren oude Chinese, Koreaanse, Indische en zelfs Perzische kunstwerken.
Hoewel Nara haar naam gaf aan een tijdperk van grote vooruitgang, wist de stad nooit de duurzame positie te verwerden waarnaar zij streefde. Keizer Kammu liet in 794 Heian-Kyo (Kyoto) bouwen, waarna Nara insliep, al bleef de stad een belangrijk centrum van het boeddhisme. Natuurrampen, branden en nieuwbouw deden het oude Nara in de loop der eeuwen grotendeels verdwijnen, maar enkele 7e- en 8e-eeuwse tempels bleven bewaard.
Het Nara-koen Park (500 ha), waarin zo'n 1500 tamme herten rondzwerven, beslaat her noordoostelijke deel van de stad. In dit grootste stadspark van Japan zijn enkele van Nara's mooiste schatten te vinden.'
Deze mooiste schatten zijn we vandaag gaan opzoeken. Eerst moesten we een uurtje ofzo met de trein, waarna we in het centrum van Nara uitkwamen. Naar het Nara-koen park was het eventjes lopen, maar volgens mij was het niet zo ver als in Nikko. We zijn eerst een bijzonder mooie Japanse tuin binnengegaan, waar ze op dat moment kikkervisjes hadden (de vrouw aan de balie vertelde het wel drie keer dus het moet hier wel bijzonder zijn). De tuin was heel erg mooi, maar niet zo mooi als sommigen die we al gezien hadden. Vanuit de tuin gingen we door naar de toeristeninformatie, want hier hebben ze een stoel die aarbevingen laat voelen, want in Nara blijken ze veel aardbevingen te hebben en daartegen hebben ze een systeem ontworpen onder huizen zodat je minder van de schokken voelt. Eerst kreeg je drie aardbevingen te voelen zonder de schokdempers, en daarna eentje met. Ik vond zonder de schokdempers wel heftig, het was een soort achtbaanrit waarbij je naar alle kanten geschud werd. Met de schokdempers voelde je vrij weinig en was bijna saai.
Vanuit het toeristencentrum gingen we naar de Todai-ji waar we onderweg veel hertjes tegenkwamen. Mam wilde ze voeren (je kon voer voor ze kopen bij stalletjes) wat voor de hertjes succesvoller was dan voor haar. Ze stonden met z'n twintigen om haar heen te dringen en hapten naar alles wat los of vast zat. Het leverde wel leuke foto's op.
'De Todai-ji, een tempel aan de noordwestrand van Nara-koen, 2 km ten noordwesten van station van Nara, is befaamd om de Daibutsu, een machtig grote bronzen Boeddha. Keizer Shomu (701-758) liet de tempel (voltooid in 752) bouwen om er een kolossaal bronzen beeld van de Vairocana Boeddha (de Boeddha waar alle andere Boeddha's aspecten zijn) in onder te brengen. Shomu, die de wereld vaarwel had gezegd en zich als monnik had teruggetrokken, trad uit zijn afzondering naar voren om de grootse wijdingsceremonie van het beeld in 749 te leiden. Evenals de Kofuku-ji werd de Todai-ji in de as gelegd tijdens de conflicten die in 1185 een einde maakten aan de Heian-periode. ... Branden en natuurrampen zijn er de oorzaken van dat de meeste gebouwen van het tempelcomplex reproducties zijn uit de 16e en 17e eeuw, waaronder de Hal van de Grote Boeddha (Daibutsuden), voor het laatst herbouwd in 1708. Hoewel deze hal kleiner is dan zijn voorganger - breedte 57 m, lengte 50 m, hoogte 48 m - is het toch een van de grootste houten bouwwerken van de wereld. Dat was ook nodig om de Daibutsu te kunnen bevatten, het grootste bronzen beeld van de wereld. De Daibutsu, die in zijn 1200-jarig bestaan door branden beschadigd werd en tijdens aardbevingen tweemaal zijn hoofd verloor, werd voor het laatst gerestaureerd in 1692. De zittende kolos, die 550 ton weegt en waarin meer dan 100 kilo goud verwerkt werd, torent 16 m boven zijn sokkel uit. Al schaadt de pure omvang misschien de artistieke kwaliteit die de Koreaanse maker voor ogen stond, toch boezemt het beeld een gevoel van ontzag in.' Het beeld was idd indrukwekkend, maar ik vond persoonlijk de Boeddha in Ulaan Batar indrukwekkender. Vanuit deze tempel liepen we door naar de volgende tempel, de Kasuga Taisha Shrine, met zo'n tweeduizend stenen lantaarns langs de oprit (800m) die door gelovigen geschonken zijn sinds de 11e eeuw. Mam is ook nog binnen geweest, maar ik had het wat te warm en te weinig interesse voor de tempel zelf om ervoor te betalen en ben met een aantal anderen even op de trap gaan zitten. Iedereen was wel een beetje tempelmoe nu, en we besloten om Nara te verlaten en naar de laatste tempel van die dag te gaan, al ging het hier dan niet om de tempel, maar om de duizenden torii. 'De Fushimi Inari Taisha ligt 1 km pal zuid van de Tofuku-ji. Er zijn, over het hele land verspreid, circa 40.000 shinto-heiligdommen gewijd aan de godheid Inari, maar deze schrijn, naar verluidt aan het begin van de 8e eeuw gesticht, is de belangrijkste van allemaal. De omvang van het tempelterrein op de berg Inari is aanzienlijk. Er staan ook enkele andere heiligdommen, gewijd aan andere godheden. Wandelend over de beboste heuvels, gaat u onder duizenden rode torii door die over het pad heem staan, alle aan het heiligdom geschonken door gelovigen; hetzelfde geldt voor de honderden stenen beeld van zittende vossen die het landschap bevolken. Men gelooft dat de vos de bode van Inari is, een godheid die zorgt voor welvaart en rijke oogsten.' ... 'Van de vos wordt ook gezegd dat hij mensen kan betoveren; daarom wagen bijgelovige mensen zich 's avonds in het donker niet in de buurt van de heiligdommen.'
Ik heb een tijdje geleden een animeserie gezien die deze shrine als uitgangspunt gebruikte, namelijk Inari, Konkon, Koi Iroha, (plot -Wikipedia-: Inari Fushimi is a clumsy girl who had a crush on classmate Koji Tanbabashi. One day, after rescuing a fox pup named Kon from falling into a river, Inari is greeted by the shrine god Uka-no-Mitami-no-Kami, who gives Inari a portion of her power, allowing her to transform her appearance to that of any other human.) en ik vond het dan ook super gaaf dat ik de plattegrond al een beetje kende doordat ik deze serie gezien had. De poortjes waren echt Fan-tas-tisch, zeker een hoogtepunt van de reis. Ook al konden we niet goed meer lopen vanwege vermoeidheid, mam en ik zijn er veruit het langst gebleven om zo mooi mogelijk de poortjes op de foto te krijgen en te genieten van de natuur eromheen. Met moeite namen we afscheid van deze fantastische tempel, en we gingen op weg naar Kyoto Station, dat gebouw zou een mooi architectuur bolwerk zijn met uitzicht over de hele stad, maar we konden het in de drukte niet vinden en besloten om maar weer terug naar het hotel te gaan om even uit te rusten.
Na een uurtje rust (schat ik) zijn we weer richting winkelcentrum gelopen om wat te gaan eten, uiteindelijk hebben we in hetzelfde restaurantje als waar ik gisteren met de anderen (Stef, Kef en Swieber) gegeten had biefstuk gehad, wat echt heel goed smaakte.
Toen vonden we het wel welletjes en gingen we doodmoe slapen...
maandag 4 augustus 2014
Dag 11 Kyoto - Yukata, Manga, Katten en enorme Ijsco's
Ik wilde nog graag een yukata, omdat dat eerder niet gelukt was, en we op hef festival in Tsumago een aantal hele mooie gezien hadden. Op internet hadden we een winkel in Kyoto opgezocht en ik had de plaats op de kaart aangestreept zodat we er makkelijk konden komen. We kwamen er dan ook zonder problemen (gelukkig). De winkel was prachtig, en de kimono's en yukata's ook. De winkel had wel 6 verdiepingen volgens mij, allemaal met kimono's en dergelijke. Ze hadden ze van alle soorten en maten. Ook de yukata's die ik zo mooi vind hadden ze daar, en deze pasten stukken beter. We werden geholpen door een vrouw die echt alles voor ons wilden doen, maar niet echt Engels sprak. Deze werd later vervangen door een vrouw die dat wel kon en ook praatgraag was. We hebben heel leuk met haar kunnen kletsen. Ze vertelde ons dat kimono's voor "single ladies" vaak fellere kleuren en lange mouwen hebben, en voor getrouwde vrouwen wat rustiger en kortere mouwen. Voor het afrekenen had de winkel nog een aparte accountant in dienst, wat ik redelijk bijzonder vond. Maar ze tikte als een beest op haar rekenmachine, echt idioot snel.
's Middags gingen we naar het manga museum met wat groepsgenoten van ons (mede mangaliefhebbers). Echt honderdduizenden mangaboekjes hadden ze daar, en ook een zaal met uitleg over de globale feitjes. Bijvoorbeeld dat een editor veel invloed heeft op de inhoud van de strip (indeling van de pagina's en verhaallijn e.d.) en hoe de manga zich ontwikkeld had in de loop van de jaren. We konden ons daar ook intekenen om een manga/anime tekening van ons te laten maken, wat de anderen en ik natuurlijk gedaan hebben. Omdat de wachtlijst best lang was besloten we in de tussentijd ergens anders naartoe te gaan. Mam wilde naar een ander museum terwijl ik met de anderen meeging om wat van het winkelcentrum te zien.
Dit waren meerdere overdekte winkelstraten, waar ik met mam (bleek achteraf) vanaf de andere kant al een keer ingelopen was eerder die week. De andere 3 (ik ga even over op de bijnamen die we voor elkaar gebruiken, ik ben omgedoopt tot Rise omdat Stef -no game no life- mijn naam zo onthouden had) hadden de vorige dag een leuk cafeetje gezien waar we nu naartoe gingen. Na even gezocht te hebben kwamen we uit bij een cafeetje waar ze een 'Crazy Big Parfait' op de kaart hadden staan, en dat was ie ook. We kregen 'em met z'n vieren niet op...
Na de Crazy big parfait gingen we door naar een ander cafeetje, maar een hele speciale; namelijk een kattencafé. Het idee is dat je een drankje drinkt tussen de katten, 10-20 schatte ik. Je kan dan met de katten spelen en ze aaien (oppakken was weer niet toegestaan). Er was een jonkie die ontzettend enthousiast achter de draadjes aanging en een paar katten die ongelooflijk groot waren. Bijna halve tijgers, maar deze lagen voornamelijk te pitten. We hadden voor een halfuur betaald, want het was best prijzig, ik denk rond de 1000¥ (Ongeveer 7 euro) maar weet het niet meer helemaal zeker.
We gingen daarna langzaam aan terug naar het museum, maar kwamen onderweg nog een soort arcade tegen, dat wil zeggen, een groot aantal grijpautomaten en andere gelijksoortige machines. Hier hebben we enige tijd doorgebracht met het proberen te pakken te krijgen van anime figuurtjes en knuffels. Kef (niet Stef ;) ) had redelijk veel geluk en ik daardoor ook, want hij wilde de -überschattige- knuffel niet. Swieber (Swieber niet stelen! Swieber niet stelen! - Stal een chipsje geloof ik) won een sleutelhanger met een animefiguur erop.
Na weer een tijdje gelopen te hebben kwamen we terug binnen bij het manga museum, waar we de wachttijd (ik en Swieber waren na de jongens) overbrugden door een manga in elkaar te zetten op de computer en wat te kopen in de museumshop. De artiesten die de tekeningen maakten waren echt ongelooflijk snel, in 20 minuten hadden ze je helemaal nagetekend en ingekleurd en het zag er echt supergaaf uit!
Mam wilde 's avonds nog naar een soort voorstelling in Gion (Geisha wijk) met de theeceremonie en allerlei andere culturele dingen, en daar zijn we met z'n allen naartoe gegaan. We kwamen bij de voorstelling ook andere mensen van onze groep tegen, maar de voorstelling zelf was niet geheel geweldig. Het was heel erg toeristisch, en van de theeceremonie kon je niet so heel veel zien als je niet rechts in de zaal zat. De voorstelling was om 20:00 afgelopen en we hadden nu wel honger gekregen, maar we konden geen ramentent in Gion vinden, dus hebben we vlak bij ons hotel gegeten, in een restaurantje waar je in automaten aan moest geven wat je hebben wilde en dat meteen betaalde, waarna je de bonnetjes afgaf aan de ober. Alleen waren de automaten alleen in het Japans, waardoor ik ijskoffie bestelde in plaats van cola, en ook het gerecht was niet geweldig, in de kip zaten nog pezen en dergelijke... Ik was blij toen ik het op had
Daarna gingen we terug naar het hotel om nog even te ontspannen en te gaan slapen
zondag 3 augustus 2014
Abonneren op:
Reacties (Atom)