All of my uneasyness
A wonderful Sight
woensdag 6 augustus 2014
Dag 13 Kyoto - Marktjes en Fietsjes
Vandaag hadden we weer een vrij in te vullen dag. Een paar reisgenoten van ons hadden ons een marktje aangewezen (Nishiki Market), waar ze heel veel eten en kleine dingetjes verkopen. Daar hebben we een paar uurtjes doorgebracht en geproefd van allerlei dingetjes. Daarna zijn we even terug gegaan naar het hotel om nog wat blaren door te prikken en wat drinken uit de koelkast te pakken.
Mam wilde nog heel graag naar Kyoto Station, omdat dit station ontzettend bijzonder gebouwd is (qua architectuur) en een heel mooi uitzicht over Kyoto heeft. Volgens mij heet het The Cube, maar dat kan ook alleen de naam van het immens grote winkelcentrum dat zich in het station bevindt zijn. Na het station uitvoerig bezichtigd te hebben gingen we - langzaam- lopend richting een bicycle rent, want we wilden een fietstochtje maken. Op de kaart (op m'n mobiel met de app citymaps2go, fantastische app als je niet altijd weet waar je bent en je geen dataroaming wilt) had ik een route uitgestippeld langs de rivieren in Kyoto, en het was awesome! De zon gaf heel mooi strijklicht, waardoor het water heel mooi reflecteerde en prachtige plaatjes gaf. Uiteindelijk kwamen we bij Gion uit, waar je als je geluk hebt een geisha kunt spotten. Mam en ik zijn er een beetje doorheen gestruind en besloten toen toch maar om daar niet te gaan eten, vanwege de belachelijk hoge prijzen daar. Waar je normaal voor het avondeten ongeveer ¥1500 kwijt bent, was het in Gion allemaal vanaf ¥3500. We fietsen weer terug naar Kyoto Station waar we bij een Italiaan heerlijk gegeten hebben.
Terug in het hotel gingen we -moeizaam passend makend- de koffers inpakken voor de volgende dag.
Dag 12 Kyoto - Nara
'In 710 stichtte keizerin Gemmei ongeveer 2 km ten westen van het moderne Nara Heijo als haar vaste hoofdstad. Als model diende de Chinese stad Chang'an, tijdens de machtige T'ang-dynastie een spilpunt op d'r Zijderoute en de meest ontwikkelde metropool van de oude wereld. Dit Nara, zo diep beïnvloed door Chang'an, was Japans venster naar de wereld. Tot de tempelschatten hier behoren oude Chinese, Koreaanse, Indische en zelfs Perzische kunstwerken.
Hoewel Nara haar naam gaf aan een tijdperk van grote vooruitgang, wist de stad nooit de duurzame positie te verwerden waarnaar zij streefde. Keizer Kammu liet in 794 Heian-Kyo (Kyoto) bouwen, waarna Nara insliep, al bleef de stad een belangrijk centrum van het boeddhisme. Natuurrampen, branden en nieuwbouw deden het oude Nara in de loop der eeuwen grotendeels verdwijnen, maar enkele 7e- en 8e-eeuwse tempels bleven bewaard.
Het Nara-koen Park (500 ha), waarin zo'n 1500 tamme herten rondzwerven, beslaat her noordoostelijke deel van de stad. In dit grootste stadspark van Japan zijn enkele van Nara's mooiste schatten te vinden.'
Deze mooiste schatten zijn we vandaag gaan opzoeken. Eerst moesten we een uurtje ofzo met de trein, waarna we in het centrum van Nara uitkwamen. Naar het Nara-koen park was het eventjes lopen, maar volgens mij was het niet zo ver als in Nikko. We zijn eerst een bijzonder mooie Japanse tuin binnengegaan, waar ze op dat moment kikkervisjes hadden (de vrouw aan de balie vertelde het wel drie keer dus het moet hier wel bijzonder zijn). De tuin was heel erg mooi, maar niet zo mooi als sommigen die we al gezien hadden. Vanuit de tuin gingen we door naar de toeristeninformatie, want hier hebben ze een stoel die aarbevingen laat voelen, want in Nara blijken ze veel aardbevingen te hebben en daartegen hebben ze een systeem ontworpen onder huizen zodat je minder van de schokken voelt. Eerst kreeg je drie aardbevingen te voelen zonder de schokdempers, en daarna eentje met. Ik vond zonder de schokdempers wel heftig, het was een soort achtbaanrit waarbij je naar alle kanten geschud werd. Met de schokdempers voelde je vrij weinig en was bijna saai.
Vanuit het toeristencentrum gingen we naar de Todai-ji waar we onderweg veel hertjes tegenkwamen. Mam wilde ze voeren (je kon voer voor ze kopen bij stalletjes) wat voor de hertjes succesvoller was dan voor haar. Ze stonden met z'n twintigen om haar heen te dringen en hapten naar alles wat los of vast zat. Het leverde wel leuke foto's op.
'De Todai-ji, een tempel aan de noordwestrand van Nara-koen, 2 km ten noordwesten van station van Nara, is befaamd om de Daibutsu, een machtig grote bronzen Boeddha. Keizer Shomu (701-758) liet de tempel (voltooid in 752) bouwen om er een kolossaal bronzen beeld van de Vairocana Boeddha (de Boeddha waar alle andere Boeddha's aspecten zijn) in onder te brengen. Shomu, die de wereld vaarwel had gezegd en zich als monnik had teruggetrokken, trad uit zijn afzondering naar voren om de grootse wijdingsceremonie van het beeld in 749 te leiden. Evenals de Kofuku-ji werd de Todai-ji in de as gelegd tijdens de conflicten die in 1185 een einde maakten aan de Heian-periode. ... Branden en natuurrampen zijn er de oorzaken van dat de meeste gebouwen van het tempelcomplex reproducties zijn uit de 16e en 17e eeuw, waaronder de Hal van de Grote Boeddha (Daibutsuden), voor het laatst herbouwd in 1708. Hoewel deze hal kleiner is dan zijn voorganger - breedte 57 m, lengte 50 m, hoogte 48 m - is het toch een van de grootste houten bouwwerken van de wereld. Dat was ook nodig om de Daibutsu te kunnen bevatten, het grootste bronzen beeld van de wereld. De Daibutsu, die in zijn 1200-jarig bestaan door branden beschadigd werd en tijdens aardbevingen tweemaal zijn hoofd verloor, werd voor het laatst gerestaureerd in 1692. De zittende kolos, die 550 ton weegt en waarin meer dan 100 kilo goud verwerkt werd, torent 16 m boven zijn sokkel uit. Al schaadt de pure omvang misschien de artistieke kwaliteit die de Koreaanse maker voor ogen stond, toch boezemt het beeld een gevoel van ontzag in.' Het beeld was idd indrukwekkend, maar ik vond persoonlijk de Boeddha in Ulaan Batar indrukwekkender. Vanuit deze tempel liepen we door naar de volgende tempel, de Kasuga Taisha Shrine, met zo'n tweeduizend stenen lantaarns langs de oprit (800m) die door gelovigen geschonken zijn sinds de 11e eeuw. Mam is ook nog binnen geweest, maar ik had het wat te warm en te weinig interesse voor de tempel zelf om ervoor te betalen en ben met een aantal anderen even op de trap gaan zitten. Iedereen was wel een beetje tempelmoe nu, en we besloten om Nara te verlaten en naar de laatste tempel van die dag te gaan, al ging het hier dan niet om de tempel, maar om de duizenden torii. 'De Fushimi Inari Taisha ligt 1 km pal zuid van de Tofuku-ji. Er zijn, over het hele land verspreid, circa 40.000 shinto-heiligdommen gewijd aan de godheid Inari, maar deze schrijn, naar verluidt aan het begin van de 8e eeuw gesticht, is de belangrijkste van allemaal. De omvang van het tempelterrein op de berg Inari is aanzienlijk. Er staan ook enkele andere heiligdommen, gewijd aan andere godheden. Wandelend over de beboste heuvels, gaat u onder duizenden rode torii door die over het pad heem staan, alle aan het heiligdom geschonken door gelovigen; hetzelfde geldt voor de honderden stenen beeld van zittende vossen die het landschap bevolken. Men gelooft dat de vos de bode van Inari is, een godheid die zorgt voor welvaart en rijke oogsten.' ... 'Van de vos wordt ook gezegd dat hij mensen kan betoveren; daarom wagen bijgelovige mensen zich 's avonds in het donker niet in de buurt van de heiligdommen.'
Ik heb een tijdje geleden een animeserie gezien die deze shrine als uitgangspunt gebruikte, namelijk Inari, Konkon, Koi Iroha, (plot -Wikipedia-: Inari Fushimi is a clumsy girl who had a crush on classmate Koji Tanbabashi. One day, after rescuing a fox pup named Kon from falling into a river, Inari is greeted by the shrine god Uka-no-Mitami-no-Kami, who gives Inari a portion of her power, allowing her to transform her appearance to that of any other human.) en ik vond het dan ook super gaaf dat ik de plattegrond al een beetje kende doordat ik deze serie gezien had. De poortjes waren echt Fan-tas-tisch, zeker een hoogtepunt van de reis. Ook al konden we niet goed meer lopen vanwege vermoeidheid, mam en ik zijn er veruit het langst gebleven om zo mooi mogelijk de poortjes op de foto te krijgen en te genieten van de natuur eromheen. Met moeite namen we afscheid van deze fantastische tempel, en we gingen op weg naar Kyoto Station, dat gebouw zou een mooi architectuur bolwerk zijn met uitzicht over de hele stad, maar we konden het in de drukte niet vinden en besloten om maar weer terug naar het hotel te gaan om even uit te rusten.
Na een uurtje rust (schat ik) zijn we weer richting winkelcentrum gelopen om wat te gaan eten, uiteindelijk hebben we in hetzelfde restaurantje als waar ik gisteren met de anderen (Stef, Kef en Swieber) gegeten had biefstuk gehad, wat echt heel goed smaakte.
Toen vonden we het wel welletjes en gingen we doodmoe slapen...
maandag 4 augustus 2014
Dag 11 Kyoto - Yukata, Manga, Katten en enorme Ijsco's
Ik wilde nog graag een yukata, omdat dat eerder niet gelukt was, en we op hef festival in Tsumago een aantal hele mooie gezien hadden. Op internet hadden we een winkel in Kyoto opgezocht en ik had de plaats op de kaart aangestreept zodat we er makkelijk konden komen. We kwamen er dan ook zonder problemen (gelukkig). De winkel was prachtig, en de kimono's en yukata's ook. De winkel had wel 6 verdiepingen volgens mij, allemaal met kimono's en dergelijke. Ze hadden ze van alle soorten en maten. Ook de yukata's die ik zo mooi vind hadden ze daar, en deze pasten stukken beter. We werden geholpen door een vrouw die echt alles voor ons wilden doen, maar niet echt Engels sprak. Deze werd later vervangen door een vrouw die dat wel kon en ook praatgraag was. We hebben heel leuk met haar kunnen kletsen. Ze vertelde ons dat kimono's voor "single ladies" vaak fellere kleuren en lange mouwen hebben, en voor getrouwde vrouwen wat rustiger en kortere mouwen. Voor het afrekenen had de winkel nog een aparte accountant in dienst, wat ik redelijk bijzonder vond. Maar ze tikte als een beest op haar rekenmachine, echt idioot snel.
's Middags gingen we naar het manga museum met wat groepsgenoten van ons (mede mangaliefhebbers). Echt honderdduizenden mangaboekjes hadden ze daar, en ook een zaal met uitleg over de globale feitjes. Bijvoorbeeld dat een editor veel invloed heeft op de inhoud van de strip (indeling van de pagina's en verhaallijn e.d.) en hoe de manga zich ontwikkeld had in de loop van de jaren. We konden ons daar ook intekenen om een manga/anime tekening van ons te laten maken, wat de anderen en ik natuurlijk gedaan hebben. Omdat de wachtlijst best lang was besloten we in de tussentijd ergens anders naartoe te gaan. Mam wilde naar een ander museum terwijl ik met de anderen meeging om wat van het winkelcentrum te zien.
Dit waren meerdere overdekte winkelstraten, waar ik met mam (bleek achteraf) vanaf de andere kant al een keer ingelopen was eerder die week. De andere 3 (ik ga even over op de bijnamen die we voor elkaar gebruiken, ik ben omgedoopt tot Rise omdat Stef -no game no life- mijn naam zo onthouden had) hadden de vorige dag een leuk cafeetje gezien waar we nu naartoe gingen. Na even gezocht te hebben kwamen we uit bij een cafeetje waar ze een 'Crazy Big Parfait' op de kaart hadden staan, en dat was ie ook. We kregen 'em met z'n vieren niet op...
Na de Crazy big parfait gingen we door naar een ander cafeetje, maar een hele speciale; namelijk een kattencafé. Het idee is dat je een drankje drinkt tussen de katten, 10-20 schatte ik. Je kan dan met de katten spelen en ze aaien (oppakken was weer niet toegestaan). Er was een jonkie die ontzettend enthousiast achter de draadjes aanging en een paar katten die ongelooflijk groot waren. Bijna halve tijgers, maar deze lagen voornamelijk te pitten. We hadden voor een halfuur betaald, want het was best prijzig, ik denk rond de 1000¥ (Ongeveer 7 euro) maar weet het niet meer helemaal zeker.
We gingen daarna langzaam aan terug naar het museum, maar kwamen onderweg nog een soort arcade tegen, dat wil zeggen, een groot aantal grijpautomaten en andere gelijksoortige machines. Hier hebben we enige tijd doorgebracht met het proberen te pakken te krijgen van anime figuurtjes en knuffels. Kef (niet Stef ;) ) had redelijk veel geluk en ik daardoor ook, want hij wilde de -überschattige- knuffel niet. Swieber (Swieber niet stelen! Swieber niet stelen! - Stal een chipsje geloof ik) won een sleutelhanger met een animefiguur erop.
Na weer een tijdje gelopen te hebben kwamen we terug binnen bij het manga museum, waar we de wachttijd (ik en Swieber waren na de jongens) overbrugden door een manga in elkaar te zetten op de computer en wat te kopen in de museumshop. De artiesten die de tekeningen maakten waren echt ongelooflijk snel, in 20 minuten hadden ze je helemaal nagetekend en ingekleurd en het zag er echt supergaaf uit!
Mam wilde 's avonds nog naar een soort voorstelling in Gion (Geisha wijk) met de theeceremonie en allerlei andere culturele dingen, en daar zijn we met z'n allen naartoe gegaan. We kwamen bij de voorstelling ook andere mensen van onze groep tegen, maar de voorstelling zelf was niet geheel geweldig. Het was heel erg toeristisch, en van de theeceremonie kon je niet so heel veel zien als je niet rechts in de zaal zat. De voorstelling was om 20:00 afgelopen en we hadden nu wel honger gekregen, maar we konden geen ramentent in Gion vinden, dus hebben we vlak bij ons hotel gegeten, in een restaurantje waar je in automaten aan moest geven wat je hebben wilde en dat meteen betaalde, waarna je de bonnetjes afgaf aan de ober. Alleen waren de automaten alleen in het Japans, waardoor ik ijskoffie bestelde in plaats van cola, en ook het gerecht was niet geweldig, in de kip zaten nog pezen en dergelijke... Ik was blij toen ik het op had
Daarna gingen we terug naar het hotel om nog even te ontspannen en te gaan slapen
zondag 3 augustus 2014
Dag 10 Kyoto - Hitte en De Gouden Tempel
Vandaag hadden we een dag die we bijna helemaal zelf in konden vullen. 's ochtends gingen we naar de Gouden Tempel, In het Japans Kinkaku-ji genoemd. 'Shogun Ashikaga Yoshimitsu (1358-1408) verwierf zich het huis van een edelman en liet het verbouwen tot dit juweel, zijn buitenhuis, het Gouden Paviljoen (1397). Naar zijn wens werd het paviljoen na zijn dood een tempel. Het Gouden Paviljoen overleefd de onin-oorlog, maar viel in 1950 ten prooi aan brandstichting door een geestelijk gestoorde monnik, een gebeurtenis die door Yukio Mishima vereeuwigd werd in zijn befaamde roman Kinkakuji. Van het huidige gebouw, geplaatst in 1955, wordt gezegd dat het een getrouwe kopie is, maar critici beweren (met enig recht) dat de goudkleur, vooral na verdere restauratie omstreeks 1990, te fel van kleur is en op te veel plaatsten voorkomt in vergelijking met het origineel' Na er een aantal mooie foto's en selfies gemaakt te hebben (en wat charms gekocht te hebben) gingen we op weg naar een andere tempel, waar een hele mooie zentuin zou zijn. Op zich vond ik die wel mooi, maar niet geweldig ofzo, er waren wat figuurtjes in de stenen getrokken, maar het straalde niet heel veel rust uit. Een beetje jammer. We hebben er wel een hele mooie stempel weten te krijgen.
Met de bus gingen we daarna wat meer naar het zuiden, waar een bamboebos zou zijn. We hebben er eerst gelunched aangezien de meesten van ons wel honger hadden zo onderhand. In een schattig restaurantje hebben we wat gegeten, maar het was zoveel dat we het bij lange na niet op konden.
We liepen daarna (verkeerd) naar het bamboebos, en de hitte werd zo erg dat we bij bijna elke drankautomaat wel een flesje kochten. Er bleken ook flesjes 'salt and fruit' te zijn, zodat we het zout ook een beetje op peil konden houden. Het lopen ging steeds moeizamer en een aantal haakten af vanwege de hitte. Mam en ik hebben alleen het begin van het bamboebos gedaan en gingen daarna ook terug. In de hitte waren er mensen die in een door man getrokken karretje het bos ingingen, ik had nogal met de trekkende mannen te doen, al renden ze nog aardig hard ondanks de hitte.
Mam en ik zijn toen langzaam teruggegaan naar de bushalte, af en toe een winkeltje binnenstappend. Uiteindelijk kwamen we tegelijk met de rest van de groep weer bij de bushalte aan. We gingen weer terug naar het hotel, waar we uitrustten. Mam wilde 's avonds nog even weg, maar ik kon het niet meer opbrengen vanwege de pijn van de blaren en voetkrampen, dus is mam even alleen een winkelcentrum ingegaan om een cd'tje te kopen wat we de avond daarvoor in een winkel gezien hadden. Daarna kwam ook aan dag 10 een eind...
zaterdag 26 juli 2014
Dag 8 & 9 Tsumago - Reizen en Festival
Vanuit Yudanaka zouden we richting Kyoto vertrekken, met onderweg nog een overnachting in Tsumago. Tsumago is een klein dorpje 'met maar 6 huizen' zoals onze reisleider het typeerde. In werkelijkheid zijn er wel wat meer huizen, maar het dorpje was wel veel kleiner dan Yudanaka. Na ongeveer 4 uur in de trein gezeten te hebben en vele malen overgestapt te zijn kwamen we eindelijk in Tsumago aan. Daar kwamen we erachter dat er die avond een klein festivalletje zou zijn, de kraampjes werden al opgebouwd. Tsumago heeft min of meer 1 "lange" winkelstraat waar veel houtwerkjes zoals bakjes en stokjes werden verkocht. Hier hebben we even rondgewandeld en gesnuffeld.
De huizen waar we zouden gaan slapen waren nog best wel ver weg bleek na met 10kg de steile hellingen opgesjouwd te zijn, en ik twijfelde of ik nog een keer die hele afstand dubbel wilde afleggen om naar dat festival te gaan. Het was schat ik zo'n 33 graden daar, dus we besloten ons na de klim eerst maar even op te frissen. Al snel werd het eten opgediend wat echt super lekker was, ik vond het zelfs lekkerder dan in Yudanaka, al was mam het daar volgend mij niet helemaal mee eens. Om 19:00 zou de groep verzamelen om naar het festival te gaan en ik had in eerste instantie maar besloten om niet mee te gaan en een beetje te relaxen. In tweede instantie bedacht ik me en ging ik toch maar mee, want onze reisleider had het voor elkaar gekregen om een busje voor de terugweg te regelen en ik kon niet tegen het gevoel iets te zullen missen.
Ik ben zó blij dat ik die keuze gemaakt heb! Het festival was was WAANZINNIG leuk! De sfeer was geweldig, mannen liepen met een mikoshi (draagbare shinto shrine) heen en weer in de winkelstraat waarbij ze een brabbeltaaltje uitsloegen; ik verstond alleen dat ze ergens dag tegen zeiden...
Bij de kraampjes kon je eten halen en proberen visjes te vangen met een soort van papieren netje. Ik heb er twee gevangen en de twee netjes die het mogelijk maakten mee genomen ^^
De mensen waren ontzettend enthousiast dat er buitenlanders aanwezig waren. We kregen vanalles in onze handen gedrukt; waaiers, sake, netjes om mee te vissen... Ook waren er een aantal mensen in yukata (zomer kimono) die maar wat graag met ons op de foto wilden. De meisjes waarmee we op de foto zijn gezet hebben wel 10 keer dankjewel tegen ons gezegd! We raakten aan de praat met een 21-jarig meisje die ook op het festival was en goed engels sprak. Het was dan ook heel jammer om om 21:00 afscheid te moeten nemen. Onze gids vond het het leukste festival waar hij ooit geweest was, en aangezien hij wel redelijk wat ervaring heeft met de Japanse festivals en mijn eigen ervaring met deze geloof ik hem meteen ;)
Om 6:00 ging de wekker, zodat we op tijd konden beginnen met het programma van die dag. Na het ontbijt (wat ook heerlijk was) vertrokken we om half 8 naar Magome. Dit deden we wandelend, want het pad tussen Tsumago en Magome is een deel van een heel oud pad tussen Kyoto en Tokyo en de dorpjes waren vroeger dan ook rustpunten. De wandeling ging over een "berg" (zo voelde het althans) maar het was het wel waard. De watervallen waren heel leuk en ergens halverwege was een theehuisje waar een man ons ontving met snoepjes en warme thee. Grappig voor ons was dit dezelfde man die de vorige avond ons de sake in handen had geduwd ^^. Tijdens het theedrinken vertelde hij dat hij een kater had en hij heeft ook een liedje voor ons gezongen. Vol goede moed gingen we daarna verder met de wandeling, al kwamen we al snel op zo'n beetje het steilste stuk van de wandeling wat met de rugzak zwaar was. De voldoening was groot eenmaal aangekomen in Magome, waar we nog even door een winkelstraatje gewandeld zijn richting de bus, die ons naar het treinstation zou brengen, die ons weer naar Kyoto bracht. In Kyoto met de Shinkansen aangekomen kregen we een klap in het gezicht, letterlijk. Het was 37 graden, de gevoelstemperatuur nog hoger. Plakkend van het zweet liepen we naar het hotel, waar mams koffer nog niet stond (we hadden ze vooruitgestuurd) maar de mijne wel. Mam dacht meteen het ergste, maar ik had er niet echt een slecht gevoel bij. De koffer werd inderdaad even later gebracht. Er was bij een tempel een marktje waar we even langs wilden, ze zouden er Yukata's hebben, en ik wilde er nog graag eentje. Helaas was het marktje al aan het afbreken toen wij aankwamen, waardoor de sfeer niet meer was wat het geweest moet zijn. Ook kon ik geen mooie passende yukata vinden. Maar the shaved ice was wel lekker. Daarna zijn we nog naar een sushi bar gegaan met bijna de hele groep, het was nog lekkerder dan de sushi bar die we in Tokyo hadden bezocht. Mam en ik zijn daarna nog een winkelcentrumpje ingegaan, waar het heel gezellig was, met ook veel souvenirwinkeltjes. Voldaan gingen we daarna weer terug naar het hotel om de koffers een beetje te sorteren.
vrijdag 25 juli 2014
Dag 6 & 7 Yudanaka - Apen, Onsens, Meertjes en Vuurvliegjes
Na Tokyo gingen we met de Shinkansen naar het noorden, naar een dorpje genaamd Yudanaka waar ze vele badhuizen hebben. We zouden daar met de groep gesplitst in tweeën bij mensen in huis komen. Eerst moesten we daarvoor nog overstappen op een klein treintje waar je aan de voorkant nog allemaal glas hebt, waardoor je 180 graden uitzicht hebt. Dit leverde dan ook veel mooie kiekjes op ^^
Vanuit de trein werden we met een busje naar boven gebracht om de bekende berber apen (makaki) te zien. De apen baden in het warme water van de heetwaterbronnen, maar dit doen ze vooral in de winter om op te warmen, voor de toeristen gooien ze wat boerin het bad zodat ze erin gaan. Er waren veel jonkies en eentje moest nog leren zwemmen, wat veel komische situaties opleverde, maar hij leerde het relatief snel. We liepen na het park weer terug naar beneden en werden naar ons huis gebracht, de afslag bij de tweede rode brug. Ook hoorden we dat er ergens dichtbij nog vuurvliegjes te zien waren, een zeldzaam fenomeen in Japan, ze zijn maar drie weken per jaar te zien. Dit zouden we 's avonds gaan doen zodat je ze goed kan zien. De middag hadden we min of meer vrij om bij te komen van het drukke Tokyo en te badderen in de Onsens. Het is bij Onsens zo dat je je eerst moet wassen voordat je het hete bad in gaat, want een bad is niet om je in te wassen, maar om in te ontspannen. Je wilt dan niet in andermans vuil zitten. Het bad bij ons in huis was uitzonderlijk heet en we hebben dan ook eerst heel wat koud water moeten toevoegen. Na het bad ging mam even rusten ivm haar heup, die gelukkig al een stuk beter was dan gister.
Om exact zes uur werd het eten opgediend, wat bestond uit een stuk of 10 bakjes met vanalles erin. Het smaakte allemaal heel erg goed!
Rond 9 uur gingen we richting de vuurvliegjes, wat spectaculair was, maar niet op de foto te zetten jammer genoeg... Overal liepen klassen in hun schooluniform, en de kleintjes waren super schattig, dus we besloten dat we er eentje mee naar huis zouden nemen ^^
We sliepen in originele bedden, op tatami matten. Het is een heel leuk idee, maar de realiteit was hard, letterlijk en figuurlijk. Met onze super-de-luxe matrassen in NL is platliggen op een klein dun matje niet echt een optie meer, maar we hebben het overleefd.
De volgende dag gingen we met de bus naar 2000 meter hoogte om een uurtje te wandelen. De natuur was echt astnonishing, met een prachtig meertje en veel groen. Normaal ben ik niet zo van het wandelen, maar dit had ik niet willen missen. Na de wandeling namen we de bus terug Nasr beneden. Iemand van de groep wilde weer even terug naar de kamer en moest dus weer bij de rode brug uitstappen maar ze drukte 'een brug te vroeg' op de s
In Obuse heeft een grote Japanse artiest gewoond en je kon o.a. zijn huis bezichtigen en een museum bezoeken waar vele werken van hem hangen. Ook zijn we naar een brouwerijtje geweest, al was er eigenlijk alleen een winkeltje, waar je wat sake kon kopen. Ik vind sake dus echt niet lekker, ik weet niet waar het naar smaakte, maar de 20% alcohol was wel te merken. Met de hitte buiten had je al na 2 slokken warme oortjes. Na de musea zijn we nog even door een winkelstraatje geslenterd en toen weer met de trein terug gegaan zodat we op tijd voor het eten zouden zijn. Wederom was het heel speciaal.
's Avonds gingen mam en ik nog de straat in om wat Onsens te bezoeken en te stempelen (bij elke onsen viel een stempel te halen) wat heel leuk was. We zijn zogezegd heerlijk schoon gaan slapen
dinsdag 22 juli 2014
Dag 5 Tokyo - Nikko en Yokohama
Vandaag gingen we naar Nikko. We deden dit met de Shinkansen, een supersnelle trein waar Japan beroemd om is. Nikko ligt ongeveer 130 km ten noorden van Tokyo en hier bevinden zich een aantal van Japans mooiste historische bezienswaardigheden. Wij gingen specificiek naar het Nikko National Park, dat beroemd is om zijn onsen, warme bronnen. Ook zijn er in het park een aantal opzienbarende tempels te zien. Vlak voordat je bij het park binnenkomt is er een hele beroemde brug, die oorspronkelijk gebouwd was in 1636, maar herbouwd na een vloed in 1907. De brug verwijst naar een legende, waarin de 8e-eeuwse priester Shodo Shonin de rivier op de ruggen van twee grote slangen was overgestoken.
In het park, dat overigens ook op de Werelderfgoedlijst staat, begonnen we te lopen naar wat op de kaart een hele grote tempel leek te zijn, en kwamen we erachter dat die tempel er normaal ook gestaan zou hebben, maar ivm restauraties hebben ze er een gebouw omheen gebouwd (supergroot) met de opdruk van de tempel erop. Dat vond ik denk ik wel het meest speciaal aan de tempel, naast de vele versieringen op de voorwerpen die je wel kon zien. Tegenover de tempel kon je een zen-tuin bezoeken, wat bijzonder mooi en rustgevend was. Gezien de tijd (we wilden nog graag naar Yokohama) besloten we nog 1 grote tempel te bezoeken (shinto) die ontzettend beroemd is. Vooral om een van de versieringen (waar de tempel bijzonder rijk aan is) is deze heel beroemd, namelijk drie aapjes op een rij met de ene de handjes voor de ogen, de ander voor de mond en de derde voor de oren. Overal in het tempelcomplex waren de details uitzinnig en er was ontzettend veel bladgoud aanwezig. Ook was daar het graf van Ieyasu, een krijgsheer in de tijd van de warring states. Om bij dit graf te komen moest je onder een poort door met daarop de befaamde slapende kat (nemurineko) die geluk zou moeten brengen. In tegenstelling tot de tempel was Ieyasu's graf heel somber aangekleed, wat het wat meer diepte gaf. In eerste instantie konden we die poort niet vinden, waardoor we twee keer alle trappen op en af moesten lopen. Hierdoor deed mam zich pijn in haar heup door (we hopen) een spier te verrekken (en niet te scheuren)
Nu moesten we snel terug zien te komen bij het treinstation zodat we voordat de winkels sluiten in Yokohama aan zouden komen, waar we graag een horloge zaak wilden bezoeken. De shinkansen zat ontzettend vol, alle gangpaden stonden vol met mensen. Mam en ik zijn maar ergens op de grond gaan zitten aangezien onze voeten nogal pijn deden na het harde lopen om de trein te kunnen halen. Na 2 keer overgestapt te zijn kwamen we aan in Yokohama, waar we overstapten op de metro richting Queens square. Queens square bleek drie hoge gebouwen te zijn, die in elkaar over liepen, ontzettend gave architectuur. Helaas werd ons daar bij de toeristeninformatie verteld dat de winkel waar we speciaal voor gekomen waren net een week geleden gesloten was. Daar baalden we ontzettend van natuurlijk. We besloten er maar het beste van te maken en daar maar een beetje rond te kijken. We kwamen een hele aparte snoepwinkel tegen waar we een aantal mierzoete dingen hebben weten te halen, wat ook wel nodig was, want we aten tot noch toe te weinig waardoor we af en toe veel te weinig suiker in ons bloed hadden. Ook kwamen we een paar leuke oorbellen tegen en zagen we een gigantisch reuzenrat dat bij een pretpark hoorde aan de overkant van de rivier waar het Queens square gebouw uitzicht op had. Ook daar was een man bezig zijn publiek te vermaken met kunstjes, deze keer met drie houte blokken die draaiden en zwierden door de lucht. Ik wilde mam nog een keer meenemen naar een restaurantje waar ik zaterdag gegeten had. Veel groepsleden leken daar hetzelfde over te denken want we kwamen tegelijk aan bij dat restaurantje waardoor we met z'n allen aan een grote tafel konden gaan zitten. Het eten was echt verrukkelijk! Jammer genoeg kreeg mam steeds meer pijn in haaf heup en eenmaal in het hotel teruggekeerd kon ze nog amper lopen. Voor dinsdag moesten we de koffers inpakken en dit ging dan ook zeer moeizaam, ook omdat ze door al die souvenirs alweer een stuk voller waren geworden. Ronden 1en konden we eindelijk goed en wel gaan slapen en ontdekten we dat het bedlampje wél uitkon...
De computer wordt momenteel leeggemaakt zodat er wat meer foto's op passen die toegevoegd kunnen worden aan de blog, hopelijk kan ik de komende dagen de foto's gaan bijvoegen!
Dag 4 Tokyo - Koen en Akihabara
Vandaag zouden we met de groep nog een tempel bezoeken, een hele mooie boeddhistische met rechtsachter een shinto om de boeddhistische tempel te beschermen. De tempel werd druk bezocht door de Japanners, waarschijnlijk omdat het weekend is. Dichtbij de tempel was een soort marktje met allerlei spullen, yukatas (zomer kimono's), waaiers, eten, sleutelhangers en allerlei andere leuke dingetjes. Hier hebben we ongeveer veertig minuutjes rondgekeken schat ik. Bij de verzamelplaats bleek de pleister om de teen waar een redelijk grote blaar op zit (hij weet zich telkens te hervullen :S) losgeraakt te zijn. Van een reisgenoot mocht ik gelukkig een blarenpleister lenen die vocht uit de blaar opneemt. De pleister heeft het redelijk lang uitgehouden, maar helaas moest ik hem toch 's middags afdoen omdat deze ook niet helemaal goed wou blijven zitten.
Na de tempel splitste de groep op en mam en ik gingen naar Ueno-koen, oftewel het Ueno park. 'Ueno-koen Park is bezaaid met altaartjes en tempels, opgericht door de Tokugawa-shoguns, en is beroemd om zijn kersenbomen. Hier kwam de aristocratie genieten van de hanami, de kersenbloesem. Tijdens de enige belangrijke (maar mislukte) slag tegen de Meiji-restauratie deed de heuvel dienst als versterking van de circa 2000 Tokugawa-loyalisten, die in 1867 echter vernietigend werden verslagen door Japans eerste moderne leger. De vluchtende overlevenden zetten Tokugawa's tempelcomplex Tanei-ji in brand om te voorkomen dat hun tegenstanders het zouden kunnen gebruiken. Gelukkig zagen ze de Toshu-gu over het hoofd, gewijd aan Tokugawa Ieyasu zelf.' (NG reisgids Japan)
Naar eigen mening was het park immens. Het bevat zelfs een dierentuin! Brede lanen met overal groen maakte het park heel vriendelijk en rustgevend, logisch dat Japanners parken als hun tuin gebruiken. Niet dat er ook maar ergens afval ligt (of een prullenbak staat for that matter); Japanners nemen hun afval zelf mee naar huis om het daar weg te gooien. Een prullenbak is echt een rariteit. De gids vertelde ons dat dat kwam omdat met de aanslag op het metrostation een aantal jaar geleden de bom in een afvalbak had gezeten, waarop de overheid besloot om dan maar alle afvalbakken weg te halen.
In het park stond een man allerlei awesome goocheltrucken te doen, ik heb hem een lange ballon (waar bij ons een clown er een poedel van maakt) door zijn strot zien schuiven. Huiveringwekkend.
Aangezien de zon voor het eerst sinds we in Japan zijn aangekomen scheen, werd het al snel knap warm en mam en ik besloten een ijsje te halen. In Japan heb je 'shaved ice'; ze hebben een groot blok ijs waar met een apparaat ijs vanaf geschraapt wordt. Hieroverheen doen ze dan een siroop, in mijn geval een blauwe. Het smaakt fantastisch!
Al lopend met ons ijsje gingen we op weg naar het station om naar het yoyogi park te komen. Hier zouden cosplayers staan en Elvis Presley fans. Mam had de geniale ingeving om dan ook bij yoyogi uit te stappen, en ik stemde daarmee in, al dacht ik dat de reisleider een andere naam had genoemd. Maar het klonk wel logisch. Dus we stapten bij yoyogi uit. Na aan vele mensen de weg gevraagd te hebben bleek het heel ver lopen te zijn. Gelukkig vonden we het park wel, maar we moesten er eerst nog helemaal doorheen, en het park is wel 54 ha groot. Het park is opgericht toen de gebouwen van de Amerikaanse bezettingsmacht werden afgebroken. Ook was het park de hoofdlocatie van de Olymische Spelen van 1964. Toen we eenmaal op de brug waren waar de cosplayers geacht werden te staan bleken ze er niet te zijn. Dit vonden we nogal jammer, maarja, ' tis niet anders.
We wilden ook nog naar Akihabara, hét anime centrum van Japan. Ze verkopen daar zo'n beetje alles wat met -voornamelijk shoujo- anime te maken heeft. Overal grote beeldschermen en hoge anime stemmetjes en liedjes uit animes. Het was ook ongelooflijk druk, de gangen in de winkels waren super smal waardoor er in een winkel vele opstoppingen ontstonden. Een hele ervaring dus! Ik heb daar wat sleutelhangers gekocht. We zagen ook een diabolo wedstrijd met super trucs. Ik wilde graag wat mangaboekjes van geliefde series van mij hebben en in een bookoutlet waren ze voor maar 100¥ (ongeveer 70 cent) te koop waren. Ook deze gangpaden waren moeilijk te betreden aangezien de hele rij bezet was met lezende mensen. Ook op de andere etages stonden mensen gewoon boeken te lezen. Heel fascinerend om te zien.
Na de bookstore zijn wel snel naar huis gegaan om de voeten te koelen zodat we maandag goed mee naar nikko konden.
Foto's worden nog bijgevoegd
maandag 21 juli 2014
Dag 3 Tokyo - Kamakura Tempels
Om 8:00 stonden we met z'n allen klaar om naar Kamakura te gaan. 'Kamakura aan de Sagami-Wan (Sagami baai) is in 1192 gesticht, diende als samoeraiversterking en tempelstad en was tot 1333 de hoofdstad van Japan. De stad liep bij de aardbeving van 1923 zware schade op, maar doorstond de oorlog ongeschonden. Het is een luxueuze woonstad, maar heeft veel historische gebouwen en is met recht een van de meest bezochte Japanse steden.' (National Geographic Reisgids)
Ik heb niet veel meegekregen van de samoeraiversterkingen, maar we bezochten dan ook vooral tempels. Je hebt in Japan twee soorten tempels; tempels gericht aan Buddha en Shinto-tempels. 'Shinto - de Weg ven de Goden - dateert uit de prehistorie en is geworteld in een animisch volksgeloof, dat kami (letterlijk god) vereerde, goden die woonden in alle dingen onder de zon - ook in de zo'n zelf. ... Omdat shintoïsten eerder gedreven worden door ontzag en eerbied dan door geloof en vroomheid kent de religie geen strikte leerstellingen en ethische voorschriften.'
In Kamakura komen beide soorten tempels veelvuldig voor, het is zelfs zo dat vlakbij een boeddhistische tempel vaak een shinto shrine staat, om de tempel van Buddha te beschermen tegen bliksem en ander onheil. Wel staat deze shinto shrine dan op een plek waar deze niet goed zichtbaar is, zodat Buddha het niet zou kunnen zien ^^.
Een shinto shrine is te herkennen aan de "rode poort" en aan twee beelden die volgens mij goden moeten voorstellen in een drakengedaante. Ook moet je voor Shinto tempels toegang betalen, voor Buddhistische tempels niet, deze halen vooral geld uit het verkopen van charms en het voorspellen van je geluk in de toekomst. Daar ga ik later nog een keer op in denk ik ;).
We gingen eerst naar een Shinto tempel, waar we leerden dat je voordat je de tempel binnengaat, je eerst nog je handen moeten wassen (en mond spoelen is ook wel gebruikelijk) zodat je rein de tempel binnengaat. Hiervoor staat aan het begin van de tempel een huisje met open muren waarin een grote bak met water (heilig water vertelde een reisgenoot) waar op de relingen allemaal kopjes met lange stelen liggen. Hiermee pak je wat water op en giet dat buiten de bak over je handen.
Nadat we onze kaartjes betaald hadden gingen we dan ook eerst onze handen schoonmaken, waarna we op het tempelterrein kwamen en we nog meer torii (rode poorten) zagen, al waren deze dan niet rood maar bruinachtig. Mam en ik hadden een boekje gekocht waarin we stempels kunnen verzamelen die onder andere in tempels te verkrijgen zijn. Het eerste wonder van de dag was dan ook dat het niet een eenvoudige stempel is die even in je boekje gedrukt wordt, maar dat deze met de hand voor je geschreven wordt waarna er een paar rode stempels bijgedrukt worden. Echt spectaculair! Ook grappig is dat ze achterin het boekje beginnen, aangezien ze van oudsher in Japan van rechtsboven naar linksonder lezen.
In de hoofdtempel kan je bidden voor de desbetreffende god, maar daarvoor moet je eerst wat lawaai maken zodat de god je ook hoort. Dit kan gedaan worden door wat kleingeld in een bak te gooien, wat erg rinkelt. Gelukkig is er kleingeld in overvloed in Japan; als je twee 1¥ muntjes erin gooit, ben je ongeveer 1,4 cent kwijt. Dit hebben mam en ik dan ook uitbundig uitgeprobeerd nadat we een beetje van de Japanners hadden afgekeken wat de bedoeling was. Daarna hebben we nog een beetje rondgekeken rondom de tempel gebouwen (ergens bovenaan een lange trap was nog een bel) en hebben nog een beetje rondgekeken in de tempelshop. Met de hele groep weer verzameld gingen we naar de volgende tempel, waar het er ongeveer hetzelfde aan toe ging.
Voor de lunch is de groep opgesplitst, een deel van de groep had zin in noedels, mam en ik hadden wel zin in Sushi (daar heb ik altijd wel zin in) aan de lopende band. Deze band loopt rond in de zaak, in het midden staat de chef de sushi klaar te maken. De bezoekers gaan aan de buitenkant zitten en pakken de schaaltjes die ze willen hebben van de lopende band. Elke prijsklasse heeft een eigen kleur schaaltje. Ik meen me zo te herinneren dat blauwe schaaltjes 110¥ en rode schaaltjes 180¥ waren. De sushi smaakte heel erg goed, zelfs met de thee die we -bleek achteraf- in de soyasaus hebben gedropt in de veronderstelling dat het wasabi poeder was.
Na de lunch gingen we naar een boeddhistische tempel waar ik m'n geluk voor de komende periode getest heb. De komende tijd heb ik 'generally good luck'. Als mensen een negatieve voorspelling krijgen is het de gewoonte om deze aan een soort wasrek (bij een gebrek aan een betere omschrijving) te hangen, om het ongeluk niet mee naar huis te nemen. Als je geluk hebt neem je deze natuurlijk wel mee naar huis. Vervolgens gingen we nog naar een shinto tempel waar ze ontzettend mooie tuinen hadden aangelegd met koi karpers en al. Dit leverde een aantal leuke foto's op.
Er was nog 1 bezichtiging over, een gigantisch boeddhabeeld van steen. Ooit was deze bedekt met bladgoud, maar dat is er met de tijd allemaal vanaf gesleten. Omdat het inmiddels redelijk hard regende was het een warboel van paraplu's (ook de onze met Sakura petals) en we besloten om met de bus terug naar het metrostation te rijden in plaats van ons aan te sluiten in de paraplu file op de stoep.
Inmiddels had ik een ontzettende pijn aan m'n voeten (vooral m'n rechter tenen) en in het hotel bleek dan ook dat ik een gigantische blaar heb weten te produceren. Nadat ik m'n voeten gekoeld had, probeerden we het lek te steken, maar het had weinig resultaat. We wilden nog wel even 's avonds weg en besloten om naar Shibuya te gaan (het beroemde kruispunt) terwijl het donker was. Het was een enorm spectakel om al die flitsende schermen en neonlichten te zien branden. De winkels waren ook nog bijna allemaal open en we keken een beetje rond. We moesten nog een paar Japanse stekkers kopen waarmee de onze omgezet kunnen worden aangezien de computerstekker en dergelijke niet in de wereldstekker bleken te passen raar genoeg. Voor zover generally good luck. Gelukkig na door een aantal vriendelijke Japanners geholpen te zijn vonden we de juiste winkel (en etage) om deze stekkers te kopen. Verderop in de straat zat nog een andere winkel die onze aandacht trok, namelijk een schoenenwinkel. Ik had alleen dichte schoenen meegenomen maar dat bleek bij deze hitte niet helemaal ideaal en een paar open schoenen leek me wel fijn. In de maat LL hadden ze een paar die me heel goed zaten en die naar Nederlandse maatstaven spotgoedkoop waren, dus die hebben we dan ook meteen meegepakt. Op de 6de etage hadden ze een 100¥ etage waar dan ook echt alles 100¥ was. Hier hebben we ook even rondgesnuffeld. Toen gingen we langzaam op hotel aan en aten we nog wat. Op naar de volgende mooie dag!
Ivm met wat inlaad problemen van de foto's zal ik deze later nog even toevoegen ;)
zaterdag 19 juli 2014
Dag 2 Tokyo - Treinen en eerste Tempel
 |
| Tokyo Tower vanuit de trein |
Met de trein gingen we richting Tokyo en ons hotel om de bagage af te geven. Inchecken in een hotel kan hier pas vanaf 14:00, dus de koffers stonden even tijdelijk in de hal. Vanuit het hotel had je op nog geen 100 meter afstand allerlei eetkraampjes en een convenience store (24/7 open :D). We zijn met een aantal groepsleden en de gids naar een noedeltent gegaan om even lekker te lunchen. Het was echt fantastisch lekker!
 |
| In de etalages van restaurants zie je veel replicas van recepten |
Omdat het nog vroeg was gingen we met de gehele groep de stad in, er loopt in Tokyo een hele handige spoorlijn (Yamanote) in een cirkel, waar zo'n beetje alle hoogtepunten aan zitten. Onze eerste bezichtiging was het stadhuis van Tokyo. Vanaf dat gebouw heb je een mooi overzicht van de stad en kon je ook de Tokyo Tower zien (al was dat wel even zoeken). Ook zat er een leuke VVV en shop waar mam een speltje aan de haak heeft geslagen.Nadat we van het mooie uitzicht genoten hadden gingen we naar de Meiji Tempel waar we even rustig hebben rondgekeken. Het was een mooie eerste tempel die veel rustiek uitstraalde.
Terwijl we naar de tempel liepen vanaf het station kwamen we een straat tegen waar ze voor jongeren heel veel spullen hadden. Ik heb dan ook veel tieners met schooluniform gezien :D. Met een aantal jonge mensen van de groep zijn we na de tempel nog even die straat ingeweest om wat cultuur te proeven. Daarna gingen we ook nog even naar het beroemste kruispunt van Tokyo. In Japan hebben ze kruispunten waar je ook schuin over kan steken, wat nogal van pas komt als je de hele mensenmassie eroverheen ziet krioelen. Het grappige is, is dat het echt nooit rustig is, je hebt geen flauw idee waar al die mensen vandaan komen.Na deze dukke drag hadden we wel zin in iets te eten en zijn we naar een restaurantje dicht bij ons hotel gaan eten, ik weet niet hoe het heet (de kaart was niet echt te lezen ;) ) maar het was heel knapperig en lekker. Rond negenen kwam ik weer op m'n kamer en kon na deze hele lange dag een beetje bijkomen van de jetlag.
 |
| Het kruispunt op groen |
 |
| De befaamde Hachiko wachtte 10 jaar op zijn baasje na diens dood bij dit station (Shibuya) en heeft zijn eigen film en standbeeld gekregen |
 |
| Celtische muziek bij het kruispunt |
 |
| Heerlijk avondeten |
Dag 1 - Haiku
Voor elke dag ga ik proberen een korte haiku te maken. Ik weet nog niet precies hoe ik het ga aanpakken eerlijk gezegd, denk dat het of een soort dagsamenvatting wordt, of een fotobeschrijving.
Hier gaat ie dan ;)
Stuck in the Traffic
The Hours go by
But Soon we will see the Clouds
Hier gaat ie dan ;)
Stuck in the Traffic
The Hours go by
But Soon we will see the Clouds
Dag 1 Amsterdam-Tokyo - A1 stress
 |
| De file na ruim een uur |
 |
| Eindelijk in de lucht :D |
Al met al was de eerste dag dus een dag van grote spanningen die uiteindelijk voor ons positief uitpakte ^^
Ik wil hierbij ook graag m'n medeleven tonen aan de mensen en achtergeblevenen van de vliegramp bij Oekraïne
Ik wil hierbij ook graag m'n medeleven tonen aan de mensen en achtergeblevenen van de vliegramp bij Oekraïne
Journey Through Japan
Een reis naar Japan is iets waar ik al jaren van droom... Nu, aan het einde van mijn middelbare schoolcarrière komt die droom eindelijk uit! De komende weken zal ik een proberen zoveel mogelijk berichten te plaatsen, maar heb niet altijd Wifi ;)
Veel plezier met het lezen van mijn blog!
Abonneren op:
Reacties (Atom)